داغ شد التهاب شد این دل

بس که در شرق چشم هایت سوخت

عاقبت آفتاب شد این دل

شیر در بادیه ی عشق تو روباه شود                          آه ازین راه که دروی خبری نیست که نیست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است                   نعوذبالله اگرره به مقصدی نبری

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راهی است راه عشق که هیچش کناره نیست       آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند                         عشق است وداو اول بر نقد جان توان زد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تو خفته ای ونشد عشق را کرانه پدید                تبارک الله ازین ره که نیست پایانش

هوالحی

سلسله ی موی دوست حلقه ی دام بلاست

                                                        هر که درین حلقه نیست فارغ ازین ماجراست

گر برود جان ما در طلب وصل دوست

                                                          حیف نباشد که دوست دوست تر ازجان ماست

یارفیق من لا رفیق له

امشب از کوچه ی بی کسی میگذشتم

غریبانه بر دیوار سر می ساییدم

هنوزم هوای تو بود

ودل در پیچ کوچه سرک می کشید

شاید.......

نمی دانم اما تو خود گفته بودی می آیی

هستی؟

جواب می دهی؟

هماره آزمودمت به راستی

و همینم به انتظار می نشاند

سالهاست ازآن روزی که به دست خویشم

گل .آب میکردی وگلاب عشق بر گلم می فشاندی

و من سر خوش ازاین گل کاری گل ازگلم می شکفت

آه ! چه شیرین قصه ایست ای دوست!

من و تو

و دیگر هیچ.

امشب باز آمده ام ودلم سخت گرفته است دلم دوباره هوای تو دارد

که بیاموزیم و من دو باره بخوانمت

به شیواترین صوت

به عاشقانه ترین کلام

یا حبیب من لا حبیب له!

یا رفیق من لا رفیق له!

هدایت میکند همواره به مثابه یتولدی دیگر است(_{بحر درکوزه زرین کوب)}که سالک با مرگ ازیک حیات در حیات

تازه ای بدان نایل می آیدوبا فطام (جدایی) از غذاهای پسین با غذای روحانی تازه ای مجال پرورش می ـ

یابد.واین ولادت و فطام که توالی مرگ و حیات در طی مراتب لازمه ی آن است تنهادر طی عروج از مراتب

روحانی سلوک حاصل نمی شود.در مراتب وجود هم سالک آن را در سیر خویش از عالم جماد تا عالم

انسان می آزماید.و اینکه مراتب روحانی هم وی را در حیات تازه ای ولادت می دهدادامه ی سفری

است که او از اقلیم جمادتا عالم انسانی طی کرده است وتا حدی در حکم بازگشت از منزل هایی است

که دردنبال جدایی از نیستان مبدا ودر قوس نزولی مربوط به تنزلات مراتب از غیب تا شهادت پیموده است

وتعالی وعروج وی در بین مراتب شهادت تا غیب حکم طی کردن قوس صعودی را دارد ...و اگر هدایت و

عنایت الهی برای وی تیسیر اسباب کند.در مرتبه ی فنا سفر فی الله را که نهایت نداردو پله های نردبانش

هرگز به آخر نمی رسدآغاز کند.

از جداییها حکایت میکند

کز نیستان تا مرا ببریده اند

ازنفیرم مردوزن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگویم شرح درد اشتیاق

هرکسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم

جفت بد حالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من

سر من از ناله ی من دور نیست

لیک چشم و گوش راآن نور نیست

تن زجان وجان زتن مستور نیست

لیک کس رادیدجان دستور نیست

آتش این بانگ نای و نیست باد

هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر می  فتاد

همچو نی زهری وتریاقی که دید؟

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟

نی حریف هرکه از یاری برید

پرده هایش پرده های مادرید

نی حدیث راه پرخون می کند

قصه های عشق مجنون می کند

محرم این هوش جز بیهوش نیست

مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بی گاه شد

روزها باسوزهاهمراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست

تو بمان ای انکه چون تو پاک نیست

هر که جز ماهی زآبش سیر شد

هر که بی روزی است روزش دیرشد

در نیابد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه باید والسلام

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

روزی که میبرید سر آن بزرگوار

خورشید سر برهنه برآمد ز کوهسار

ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند

یکباره بر جریده ی رحمت قلم زنند

جان به لب آمده از درد خدا را دریاب

به امیدی به سر کوی تو روی آوردیم

شهریارا به در خویش گدا رادریاب

اگر از دولت وصل تو مرا نیست نصیب

گاهگاهی به نگاهی دل ما را دریاب

سنگها می خورم از دست جنون دل خویش

من دیوانه ی انگشت نما را دریاب